O niewytłumaczalnym...

Moja matka była czarownicą. Ze wszystkimi zdolnościami.

Potrafiła oswajać szczury, czytała z kart. Dochodziło do takich sytuacji, że musieliśmy z ojcem chować te karty przed nią.

 Zapamiętałam taki spacer za miastem. Przechodziłyśmy  obok sadu z pasieką. Pan, właściciel pasieki, profesjonalnie ubrany – pracował przy ulach.

Nagle moja mama powiedziała: - nie mogę na to patrzeć!!

W tym samym momencie  ten pan zaczął wymachiwać rękami i uciekać.

- Gdybym popatrzyła dłużej – zagryzłyby go.....

Nawet gdybym zapytała o co chodzi – i tak nie dostałabym odpowiedzi......

Miałyśmy tak silne kontakty telepatyczne, że nie mogłam jej kłamać.

Nawet próba pomyślenia i przygotowanie wersji „do przyjęcia” - spełzały na niczym.

Nie zdążyłam otworzyć ust – a już padały słowa: nawet nie próbuj......

Z dzieciństwa pamiętam zabawę – zgadnij kto to !

Otwierałam encyklopedię na dowolnej stronie – i na podstawie fotografii – miałam odgadnąć kim jest i czym się zajmuje ten człowiek.

Denerwowało ją, że mi się nie udaje.

Po pierwszym kontakcie z kolejnym moim chłopcem – wyrokowała: – z niego nic dobrego nie wyrośnie... I prawie nigdy się nie myliła.

Szkoda, że odziedziczyłam po niej tylko zdolność wyszukiwania żył wodnych i mam pozytywne bioprądy. Używam ich tylko w gronie rodzinnym – i niech tak już zostanie......